column

Rocker

17 mei 2018

We gingen naar de rommelmarkt. Dat doen we wel vaker, want we blijven hopen op die ets van Rembrandt of die doos met originele foto’s van wielrenners uit de jaren vijftig. In werkelijkheid heeft de rommelmarkt geleid tot een enorme verzameling Suske en Wiske-stripboeken die al tien jaar onaangeraakt op zolder staat. Maar goed, we geven niet op.

Ook deze rommelmarkt leek niet veel meer dan een tentoonstelling van wandborden en ‘het aanzien van’-boeken. Totdat mijn oog viel op iets dat ik al heel lang niet meer in het echt had gezien. Mijn hart maakte een sprongetje: bij een kraam gevuld met elpees stond een echte originele rocker. Zwartgeverfd lang haar, beetje getoupeerd. Zwart mouwloos shirt, super strakke donkere spijkerbroek en zwarte kisten aan. Het neefje van Alice Cooper. Rockers, ze bestaan nog!

Continue Reading…

column

Soepkip

26 april 2018
We gingen vandaag naar een zwaar gesponsorde vakantieshow van Ernst en Bobbie en het was leuk. Nooit verwacht dat ik ooit zo’n zin zou tikken en er ook nog eens volledig achter zou staan. Nu werkt de lach van mijn zoon (net 6) enorm aanstekelijk, dus niet alle credits gaan wat mij betreft naar het komische duo, maar ook als ik er in mijn eentje had gezeten, was ik niet chagrijnig naar huis gegaan.

Vanaf de tweede rij van het balkon hadden we prima zicht op de zaal, die nooit echt helemaal donker werd. Behalve de kleurrijke lichtsticks die sommige kinderen bij het Ernst en Bobbie-fankraampje in de lobby hadden gekocht, lichtten er continue schermpjes van mobieltjes op.

Continue Reading…

fictie

Kliekjes

9 januari 2018

Geïnspireerd door het thema van een schrijfwedstrijd, schreef ik net voor de kerstdagen een kort verhaal (max. 500 woorden) over een kerstdiner. Op het einde een tikkie melodramatisch, maar ach, dat mag gerust met kerst, vind ik.

Ze mochten toch maar blij zijn met zo’n mooie kamer. Vlakbij de ontspanningsruimte én uitzicht op de vijver, dat zou iedereen wel willen. ‘En met een druk op de knop staan ze in je kamer’, zei de schoonzoon. Flora moest er niet aan denken, wist Victor. Telkens een wildvreemde aan haar bed, aan haar lijf.

De kinderen hadden besloten dat het zo niet langer ging. Door die ene dag in oktober dat ze zich hadden buitengesloten en de dochter de reservesleutel moest komen brengen. Toen was het gedonder begonnen.

Continue Reading…

column

‘Er is geen gevaar voor de volksgezondheid’

11 december 2017
Ik ben opgegroeid in het dorp Moerdijk. In die 22 jaar heb ik gezien hoe het dorp steeds verder ingeklemd kwam te zitten tussen industrie en snelwegen. Ik heb geroken dat het geen koekjes- of wolkenfabrieken zijn die op ‘Port of Moerdijk’ zijn gevestigd. Bovendien zat mijn vader er bij de vrijwillige brandweer, dus ik heb ook genoeg gehoord.

Toch was er nooit een gevaar voor de volksgezondheid. Brand bij Shell, brand bij Chemie-Pack, brand bij een willekeurig ander bedrijf op industrieterrein Moerdijk, stankoverlast van de ATM, illegale lozingen en andere overtredingen. Telkens was (is) de overheid er als de kippen bij om te melden dat er geen gevaar is voor de volksgezondheid.

Continue Reading…

column

Visser en dichter

5 oktober 2017

Mijn betovergrootvader Matthijs van Leest (1861-1931) was een visser op het Hollands Diep. Zijn vader Pieter was de eerste Van Leest die heel tegendraads besloot om niet net als de rest van zijn familie hoefsmid te worden. Hij zag wel wat in dat brakke onstuimige water ten noorden van het dorp. Zijn zoons Matthijs en Kornelis volgden hem op.

Uit de verhalen van mijn opa, leerde ik dat zijn opa Matthijs goed kon schrijven. Hij schreef verhalen en gedichten. Er is nauwelijks nog iets van bewaard gebleven, maar wel “Uit het leven van den Moerdijkschen schokkerman”. Het gedicht ontpopte zich als een soort volksmantra voor de Moerdijkers. Heel wat vissers kenden het gedicht, of toch zeker de eerste vier regels, uit hun hoofd.

Continue Reading…